روایت از معّلی خنیس یکی از روّات مشهور شیعه است. روایت می‌گوید: "لمعّلی بن خنیس ٍ لما دخل علیه یوم النیّروز: اتعرف هذا الیوم؟ قال: قلت: جعلتُ فداکَ، هذا یومٌ تعظمهُ العجمُ و تتهادی فیهِ، فقالَ ابوعبداللهِ الصادق (ع): والبیتِ العتیقِ الذی بمکةَ! ما هذا الّا لامر ٍ قدیمٍ افسرهُ لک حتی تفهمهُ... یا معلی، ان یومَ النّیروزِ هو الیومُ الذی اخذ اللهُ فیه مواثیقَ العبادِ أن یعبدوهُ و لایشرکوا به شیئاً، وأن یومنوا برسلِهِ و حججهِ، و ان یومنوا بالائمة(ع)، و هو اوّلُ یومٍ طلعت فیه الشمسُ ... و ما من یوم نیروزٍ الّا و نحن نتوقّعُ فیهِ الفرجَ لّانهُ من أیّامنا و أیّام شیعتنا، حفظتهُ العجمُ و ضیعتموهُ انتُم ... و هو اوّلُ یومٍ من سنه الفرس، فعاشوا و هُم ثلاثون الفاً، فصارَ صبُّ الماء فی النیروزِ سُنَّةً ..." "امام صادق(ع) به معّلی بن خنیس در روز نوروز که خدمت ایشان رسید گفت: آیا می‌دانی امروز چه روزی است؟ عرض کردم: فدایت شوم این روزی است که ایرانیان آن را گرامی می‌دارند و در آن به یکدیگر هدیه و عیدی می‌دهند. ابوعبدالله الصادق (ع) فرمود: سوگند به آن خانه کهن که در مکه است، این روز یک ریشه کهن دارد که من برایت توضیح می‌دهم تا آن را بدانی ... ای معّلی! روز نوروز همان روزی است که خداوند در آن از بندگان پیمان گرفت که او را بپرستند و هیچ انبازی برایش نیاورند و به فرستادگان و حجت‌های او و به امامان (ع) ایمان بیاورند. نوروز نخستین روزی است که خورشید در آن طلوع کرد... هیچ نورزی نیست مگر این که ما در آن روز منتظر فرج هستیم؛ زیرا نوروز از روزهای ما و شیعیان ماست. ایرانیان آن را حفظ کردند و شما اعراب آن را از دست نهادید... نوروز نخستین روز از سال ایرانیان است. آنان در حالی که تعدادشان سی هزار نفر بود زنده ماندند و زیستند و ریختن آب در نوروز سنت شد..."