خلقت خدا "چرخه حیات" است

در خلقت خداوند باید زندگی در جریان باشد ؛ چون آب روان که اگر ایستاد " گندآب " می شود. آب تا وقتی زلال و شفاف است و گواراست نشان سلامت و زندگی است . آب روان را هیچ موجودی نمی تواند کثیف کند و اگر هم کثیف شود فقط برای لحظه ای است و دوباره صاف می شود .

در چرخه حیات و برای زندگی یا می خوری یا خورده می شوی . تا وقتی قوی باشی برای زندگی می خوری و هیچ موجودی هم نمی تواند تورا بخورد و وقتی پیر و فرتوت و ضعیف و ناتوان شدی باید خورده می شوی . موجود پیر و فرتوت وقتی ناتوان و ضعیف شود هم برای خود زحمت است و هم برای دیگران و اگر خورده نشود بوی عفونت دنیار را غیر قابل زندگی خواهد کرد . پس مردن و خورده شدن برای ناتوان و ضعیف " نعمت " است .

موجودات تولید مثل می کنند ، از فرزندان ضعیف و ناتوان خود حفاظت و نگهداری می کنند تا قوی و نیرومند شوند تا خورده نشوند .پدر و مادر تمام تلاش خود را بکار می گیرند تا فرزند آنها سرپا شود وبه پرواز درآید .

بسیاری از موجودات با خانواده و همنوع خود دسته جمعی زندگی می کنند تا بتوانند کمک هم باشند تا خورده نشوند.هیچ موجودی هم نوع خود را نمی خورد ولی بشر گمان کنم تنها موجودی است که ظاهرا هم نوعان خود را می خورد .

می خواهی زود هنگام خورده نشویم باید نیرومند شویم و اگر نیرومند نباشیم همان بهتر که خورده شویم .